به جاي دسته گلي که فـــردا بر قبــرم نثار ميکني 

  امـــروز با شاخه گلي کوچک ، يــادم کن 

  به جاي سيل اشکي که فـــردا بر مزارم ميريزي

  امـــروز با تبسمي ، شــادم کن 

 به جاي آن متن هاي تسليت گونه که فــردا در روزنامه ها برايــم مينويسي  

  امروز با پيام کوچکي ، خوشحالم کن 

  من ، امـــروز به تو نيـــاز دارم 

  نـــــــه فـــــــرداونه پس فردا 

سال موش، سال ثروت

تنها يك بهانه كوچك كافي است تا ماراتن تغيير و تحولات آغاز شود ... و ناگهان هنگامي كه در و ديوار مغازه‌ها آمدن تقويم سال نو را در بوق و كرنا مي‌كنند، تير خلاص حركت كارناوال‌ها به سوي تولد سالي ديگر شليك مي‌شود.

اما در اين نو شدن‌هاي پي‌در‌پي و شايد هم تكراري، اين حيوانات هستند كه هر سال در صفحه اول سالنامه‌ها جاي خود را به ديگري مي‌دهند تا حوادث هر سال، بسته به خوي و‌خيم حيوان نسبت داده شده به آن سال، رخ دهد و اين گونه سال‌ها از گرداب تكرار نجات مي‌يابند. هرچند كه برخي از اين حوادث تا اندازه‌اي تلخند كه خاطره آن تا پايان عمر كنج ذهن را رها نمي‌كند.
سال 86 هم از اين تغيير و تحولات مستثني نيست، سال خوك با تمام خاطرات خوب و بدي كه به ارمغان آورده بود روز پنج‌شنبه بار سفر بست تا چشمانمان به جمال «موش» روشن شود؛ موشي كه آمدنش همه را نگران كرده است ...
سال‌شماري حيواني
كسي نمي‌داند سال‌شمار حيواني مولود كدام دوران است؛ اما ملل مختلف عقايد گوناگوني پيرامون پيدايش سال‌شماري حيوانات دارند.
در اين ميان ايرانيان بر اين باورند كه حيواناتي از قبيل گاو، ماهي، مار و ... متصديان حمل‌ زمين‌اند و اين وظيفه از ابتداي خلقت بر عهده آنها نهاده شده است.
به هر روي رواياتي از اين دست را به وفور مي‌توان از دل كتاب‌هاي قديمي ايراني جست‌و‌جو كرد، در برخي از اين روايت‌ها گفته مي‌شود، زمين بر روي شاخ گاوي جا خوش كرده كه هر گاه اين گاو براي رفع اين خستگي، زمين را از شاخي به شاخ ديگر منتقل مي‌كند،‌ زلزله‌اي به وقوع مي‌پيوندد. مردمان خاور دور مانند چين و ژاپن نيز پيرامون سال‌شماري حيواني عقايدي به سان يكديگر دارند. به باور چيني‌ها و ژاپني‌ها زمين بر پشت ماهي بزرگ «نامازو» سوار است و هنگامي كه اين ماهي دمش را تكان مي‌دهد، زلزله‌اي بزرگ به بار مي‌نشيند.
البته در روايتي ديگر آمده است كه يكي از خاقان‌هاي ترك براي مشخص كردن تاريخ يك جنگ، با ملتش وارد شور مي‌شود و با اين استدلال كه آيندگان هم همچون او درخصوص «تاريخ» دچار مشكل خواهند شد براي حل اين مشكل دست به كار مي‌شود. او دوازده ماه برج آسمان را نام‌گذاري مي‌كند تا شمار سال‌ها از شمارش اين نام‌ها مشخص شود، خاقان به شكار مي‌رود و فرمان مي‌دهد كه حيوانات را به سوي رودخانه‌اي بزرگ برانند، مردم هم همان مي‌كنند كه شاه دستور داده است. در اين هنگام بعضي از حيوانات شكار مي‌شوند و برخي ديگر در آب غرق مي‌شوند، اما دوازده حيوان به سلامتي از آب عبور مي‌كنند كه نخستين آن سيچغان (موش) بوده است. از همين روي نخستين سال، موش ناميده مي‌شود و سال‌هاي بعدي نيز به نام حيوانات ديگر.
البته در ميان حيواناتي كه چين، ژاپن، ايران و ... در سال‌شمار خود برگزيده‌اند، اختلافاتي نيز ديده مي‌شود؛ براي نمونه، در چين و ژاپن كه اژدها در اساطير آنها مشاهده مي‌شود، در سال‌شماري حيواني اين كشورها نيز ديده مي‌شود.
اما در تقويم ايراني‌ها چنين چيزي جايي ندارد.
اگر بخواهيم از سال‌هايي كه در قرن حاضر در ايران به سال موش خوانده شده‌اند نام ببريم، سال‌هاي 1303، 1315، 1327، 1339، 1351، 1363، 1378، 1387 و 1399 در ميان اين گروه قرار مي‌گيرند، مهم‌ترين ويژگي كه به اين سال نسبت داده‌اند آن است كه به زعم بسياري از ستاره‌شناسان سال موش سالي پر از وقايع حيرت‌آور است كه گاهي آن را سال خوش‌شانسي و ثروت نيز بشارت مي‌دهند كه البته چنين سعادتي ممكن است توفان‌هاي سهمگيني را هم به دنبال داشته باشد. كودكاني كه در اين سال چشم به جهان مي‌گشايند، اگر فصل تولدشان تابستان باشد انسان‌هاي خوشبخت‌تري خواهند بود و لازم نيست كه در سرما و گرما خود را به زحمت بياندازند؛ چراكه عناصر و عوامل ديگري موجبات خوشبختي او را فراهم خواهند آورد. متولدين سال موش در صحبت كردن و نوشتن مهارت عجيبي دارند و از زبان و قلم آنها ملاحت خاصي مي‌بارد، شايد از همين رو باشد كه نويسندگان به‌نامي چون شكسپير، راسين، دوده اوژن يونسكو، تولستوي و ... در ميان متولدان اين سال ديده مي‌شوند.
سال موش در ملل مختلف
«موش» در تقويم اغلب اقوام مشرق زمين در حال جويدن روزها و ماه‌هاي امسال خواهد بود.
حدود دو ماه پيش از آغاز سال نو ميلادي، سال نو چيني آغازيدن گرفت و خوك جايگاه خود را به اين حيوان موذي تقديم كرد. درروزهاي ابتدايي سال نو شهرهاي بزرگ چين، فعاليت اقتصادي خود را به حالت تعليق درآورده بودند و در روز اول سال همه كارخانه‌ها تعطيل بودند. مردم چين شب سال نو معمولا دلي از عزا درمي‌آورند و خوب غذا مي‌خورند.
اما بنابر عقيده برخي از ستاره‌شناسان چيني، سال موش سالي به ظاهر آرام ولي پرتنش خواهد بود.
به طوري كه «ريموند لو» استاد پيش‌گويي مكتب فنگ‌شويي مي‌گويد: «زميني كه روي آب قرار مي‌گيرد سمبل كوه، ثبات و استحكام است؛اما چون زير آن آب كه نماد سستي است قرار دارد، اين استحكام و ثبات متزلزل ديده مي‌شود. به اعتقاد وي، امسال سالي است كه عناصر مهم، بر روي پايه‌هاي لرزان قرار مي‌گيرد؛ به علاوه اينكه فجايع طبيعي مرتبط با آب از جمله تسونامي سال 2004 در آسيا يا غرق شدن كشتي تايتانيك در سال 1912 همگي در سال موش به وقوع پيوسته‌اند و از آنجا كه تقويم چيني چرخه‌اي 60ساله دارد، سال 2008 نيز مانند سال 1948 بسيار پرماجرا خواهد بود. از همين رو است كه مردمان چشم‌بادامي چين مي‌دانند، سال نو، سال چالش‌هاي بزرگي برايشان خواهد بود؛ سالي كه پكن نقش ميزبان بازي‌هاي المپيك را ايفا خواهد كرد و همچنين نقش ميزباني ميليون‌ها ورزش‌دوست را.
به گونه‌اي كه مقامات چيني مي‌كوشند اين ميهماني بزرگ بدون هيچ تنشي به پايان برسد و البته گفته مي‌شود كه مردم روسيه نيز در سال جديد هدايايي به شكل موش به يكديگر هديه داده‌اند. آنها معتقدند اين حيوان براي آنها اوقات خوشي را در اين سال به ارمغان خواهد آورد.
به هر روي با اينكه گاهي موش سمبلي براي افزايش روابط دوستانه و عاشقانه قلمداد مي‌‌شود، اما نام اين جونده كوچك همواره با نوعي احساس تشويش و نگراني نيز همراه بوده است.

جشن سيزده فروردين ماه روز بسيار مبارک و فرخنده است. ايرانيان چون در مورد اين روز آگاهي کمتري دارند آن روز را نحس مي دانند و براي بيرون کردن نحسي از خانه و کاشانهً خود کنار جويبارها و سبزه ها مي روند و به شادي مي پردازند. تا کنون هيچ دانشمندي ذکر نکرده که سيزده نوروز نحس است. بلکه قريب به اتفاق روز سيزده نوروز را بسيار مسعود و فرخنده دانسته اند. مثلا در صفحهً 266 آثار الباقيه جدولي براي سعد و نحس آورده شده که در آن سيزده نوروز که تير روز نام دارد کلمهً ( سعد ) به معني فرخنده آمده و به هيچ وجه نحوست و کراهت ندارد.  بعد از اسلام چون سيزدهً تمام ماه ها را نحس مي دانند به اشتباه سيزده عيد نوروز را نيز نحس شمرده اند. وقتي دربارهً نيکويي و فرخنده بودن روز سيزدهم نوروز بيشتر دقت و بررسي کنيم مشاهده  مي شود موضوع بسيار معقول و مستند به سوابق تاريخي است. سيزدهم هر ماه شمسي که تير روز ناميده مي شود مربوط به فرشتهً بزرگ و ارجمندي است که " تير " نام دارد و در پهلوي آن را تيشتر مي گويند. فرشتهً مقدس تير در کيش مزديستي مقام بلند و داستان شيريني دارد. ايرانيان قديم پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادي کردن که به ياد دوازده ماه سال است، روز سيزدهم نوروز را که روز فرخنده ايست به باغ و صحرا مي رفتند و شادي مي کردند و در حقيقت با اين ترتيب رسمي بودن دورهً نوروز را به پايان ميرسانيدند.

زشیر

شتر خوردن و سوسمار عرب را به جایی رسیدست کار که تاج کیان را کند آرزو تفو باد بر چرخ گردون تفو.

آریایـــــــــــــــــــــی ها:

دوستان عزیز بخوانید و به ایرانی بودنتان افتخار کنید:

آریایی ها برای اولین بار به کوزه گری می پرداختندو چرخ کوزه گری از اختراعات آنان است.

آریایی ها اولین کاشفان فلز مس و فلزهای دیگر بودند و همچنین سازنده ی اولین کوره های ذوب فلز در تاریخ بشریت.(توجه کنید ساختن کوره ی ذوب فلزات برای استفاده از فلز در زمان چند هزار سال پیش موجب شگفتی همگان است.)

و مهمترین مورد اینکه آریایی ها که در ابتدا خورشید می پرستیدندبدون وجود هیچ پیامبری و تنها با بهره گیری از هوش سرشارشان پی به یکتا بودن خداوند بردند.ایران بان (که زن بود) برای اولین بار پی به این موضوع برد> او می گفت: نظم خاصی در این دنیا موجود است که نشان از وجود آفریدگاری فراتر از خورشید است و این خورشید هم آفریده ی اوست.

نیک است بدانید که این موارد درآوردی نیست و حاصل تحقیق مورخان داخلی و خارجی بسیاری است.

آریایی ها برای اولین بار سگ را برای حفاظت از خود در مقابل حیوانات درنده و اسب را برای سواری و بار کشی رام کردند.( در آن زمان فقط در ایران اسب وجود داشت.)

رسم خانه سازی و ترک زندگی غارنشینی از آریایی هاست.

برای نخستین بار این آریایی ها بودند که گیاهان مختلف(از جمله سبزیجات) را برای برخورداری از غذایی بهتر پرورش دادند.    منبع: کتاب تاریخ ایران

موقع دعوا و مرافعه هم اين اصل رعايت مي‌شود. مثال:

يك وكيل مجلس اينطور فحش مي‌دهد: احمق بي‌قانون، كودن، بي اعتبارنامه، تو از مصونيت اخلاقي

خود سوء استفاده كرده‌اي. بدتركيب، بي‌قيافه كبود. ديگر اعتماد من از تو سلب شد. ديگر دوستي من و

تو وخيم گرديد. مرده‌شور آن صداي زنگوله مانندت را ببرد. يك جلسه ديگر اگر جلوي چشمم بيايي

استيضاحت مي‌كنم!

خانم يك افسر اينطور فحاشي مي‌كند: زنيكه بي‌انضباط. اي توپ، اي مسلسل، شمشير توي فرق سرت

 بخورد، يابوي بي ركاب. پدرسوخته آش كشكي را ببين. آجر نظامي توي سرت بخورد. الهي توي صف

مرده‌ها بري!

يك كارمند اداره مي‌گويد: خفه شو، پرونده ناقص، دون اشل، الهي اسمت جزو مراسلات فوت شدگان به

 آن دنيا ارسال شود، الهي در قبرستان براي هميشه بايگاني شوي، لامذهب، بي دين، مديركل! الهي

زير فشار مقررات قانون ريغت دربياد. الهي از اين دنيا اخراج بشي!

يك درشكه‌چي: تف برويت، كپي اوغلي. حيوون عليشاه، مگر اينجا طويله است؟ لامروت مثل خيابان

سنگفرش مي‌ماند! والله مي‌زنمت، آهاي، بپا، خبردار ننه، آبجي، خواهر، آقا مي‌گيرم سوتت مي‌كنم كه

دو كورس اونطرف‌تر بيايي پايين، احمق،‌ زردنبو، رنگش مثل پهن مي‌ماند!

يك خياط: اي بي قواره، بد برش، بي آستر. وقيح پرروئه. به خدا چاك دهنت را مي‌دوزم. گوشهايت را

قيچي مي‌كنم. مرده‌شور صورت آبله‌اي سوزن سوزنيت را ببره، در عالم رفاقت صد دفعه ترا پرو كردم اما

باز هم ناصاف از آب درآمدي. خوبه، بسه ديگه، جلوي حرفهايت را درز بگير... باشه، باشه اين بود اجرت.

بيست سانتيمتر دوستي من كه حالا با دو ذرع و سه چارك قد،‌ قلب مرا بشكافي؟!

يك حاحي بازاري محتكر: دهه... چك بي‌محل را تماشا كن. سفته سوخت شده را ببين. دلال مظلمه را

 بپا! مرديكه، پنجاه و سه پارچه آبادي كه دارم توي سرت بخوره، الهي زير ماشين بيوك بري، خير نديده

بي‌اعتبار. به خدا يك انبار خري! هيچ هم از خريتت كمتر نمي‌شه. تف تما مستاجرينم به ريش پدرت، درد

 و بلاي سرقفلي‌هام بخوره توي كاسه سرت. محتكر حماقت و لجاجت! برو حجره‌ات را تخته كن عمو.

خدا جون ما که با هم این حرفارو نداریم ... با هر کی رودرواســـــــــی
میشم ! بـــگم‌ ؟؟!!!!!
ایــــــــــــول ... از قدیم گفتن سکوت نشونه رضایته ...
نمیــــــــــــــدونم از کجاش شروع کنم ... از دلتنگیام ... از بدبختیام ...
از عمله بازیام ...
خدا جون چن وقته بد جوری میخورم تو دیوار ... ! حالم گرفتست ... !
دستم به دومنت .... یه کاری بکن واسه ما ! یه جوری جبران میکنیم!
عمله افغانی داره آجر میندازه بالا ... میگم داداش خسته نباشی ....میگه خسته نیستم با پاک فوم پاک کردم ...
سرم مو ورداشته ... گچ سبز گرفتم ... بچه 2 ساله میگه : خــــدا بد نده سید!
از این گشت ویژه ها نمیگم واست که دلم پر خونه! راست راست هم که را میری گیر میدن ...
خلاصه اینجوریاست ... دریاب مارو ... منم جای پــــــــــسر خودتم ...
دیگه سرتو درد نمیارم ... جون جبرئیل جواب ناممو بده ....
کاری باری ....؟ بازم برات نامه مینویسم ! حتی اگه جواب این ناممو ندی ....
خودت حافظ !!!

هر سال دریغ از پارسال

انگاری ما آدم ها آفریده شده ایم برای تغییر کردن و تغییر دادن و به هیچ وجه کسالت و یکنواختی توی خونمان راه ندارد. کلا" ما از یک جاایستادن،یک مدل پوشیدن و یک جور زندگی کردن متنفریم و البته خسته می شویم. بر ای همین هم به هر دری می زنیم تا خودمان را تغییر دهیم یک روز لباس نو می پوشیم، یک روز کفش نو یک روز ماشین نو می خریم و روز بعد خانه نو و گاهی هم دعا می کنیم برای زندگی مان یک اتفاق تازه بیفتد تا تا یک چیز دیگری شویم یک آدم مهم یا بزرگ، نه یک آدمی که آراممان کند. اما هر سال دریغ از پارسال!

اصلا" فکر کرده اید مگر ما مرض داریم که هر ماه یا هر سال یک چیز را مد کنیم؟ نه جانم همش به خاطر همین یکنواخت نبودن است اما نمی دانیم چه مرگمان می شود که این تغییرات ظاهری هم خسته کننده می شودو لذت آور نیست ، تا جایی که این بار دوست داریم خودمان را تغییر دهیم! برای همین بزرگتر از اینها فکر می کنیمو دنبال تغییریم، تغییری که حالا دیگراسمش  تغییرنیست و تحول است! تحول در واقع همان دگر گونی در خودمان است که معمولا" از دو راه زیر اتفاق می افتد:

1- خودمان: این وقتی است که  دلمان یک مرگش شده که با هر چیزی راضی نمی شود!کارهایمان انگاری بیخوداست ، هدفهاو انگیزه هایمان خیلی کوچک است و قلبمان را خوشحال نمی کنددرست توی همین زمان افسردگی یادمان می افتد که ما خیلی دوریم از خودمان،از اصل وجودمان از اینکه آفریده شده بودیم تا مایه خیر باشیم اما حالا ...و همین می شود دلیل تحولمان.

2- اتفاقات :این بار دیگر خودمان دلیل تحول نیستم این اتفاقات وتجربه هایی هستند که میشوند مایه ی خیر! یعنی مارا تا مرز تحول می برند و چنان روی ما تاثیر می گذارند که اگرما  سالها هم می نشستیم و فکر می کردیم اینقدر منقلب نمی شدیم اتفاقاتی که یا شیرین بوده اند یا تلخ،یا شکست بوده اند یا پیروزی و آن قدرتاثیرگذارهستند که جهت گیری ما در زندگی مان را وحتی نزدیک شدن یا دور شدن مان را به خدا تغییر می دهند!

بیماری یکی از نزدیکانمان ،ازدواج ،مرگ،تولد،دوستی با افراد خاص و... و خیلی اتفاقات دیگر که میشوند تلنگر وما را متحول میکنند.

««امسال سال من»»

یک کار مهم را در نظر بگیرید مثلا دروغ نگفتن،حالا سال 87 را بگذارید:سال دروغ گفتن ممنوع،یا سال غیبت نکردن یا نماز اول وقت خواندن یا درست صحبت کردن یا....  این قدر ملت روی سال های مختلف اسم می گذارند،یک بار هم شما امتحان کنید این جوری یک کار بزرگ و یک هدف مهم برای امسال دارید که انجام دهید همین هدف باعث می شود که خوب مراقب سالتان باشید و کلی هم از این کار شاد شوید.