عشق یعنی با جهان بیگانگی
عشق یعنی شب نخفتن تا سحر
عشق یعنی سجده ها با چشم تر
عشق یعنی سر به دار اویختن
عشق یعنی اشک حسرت ریختن
عشق یعنی در جهان رسوا شدن
عشق یعنی مست و بی پروا شدن
عشق یعنی سوختن یا ساختن
عشق یعنی زندگی را باختن
اگر لذت ترك لذت بداني
دگر شهوت نفس لذت نخواني
از سينه تنگم دل ديوانه گريزد
ديوانه عجب نيست كه از خانه گريزد
عاشقي پيداست از زاري دل
نيست بيماري چو بيماري دل
روزاحباب تو نوراني الي يوم الحساب
روزاعداي تو ظلماني الي يوم القيام
ديوانه كرد آرزوي وصل او مرا
از سر برون نميرود اين آرزو مر
گفتمش نقاش را نقشي بكش از زندگي
با قلم نقش حبابي بر لب دريا كشيد
آنكةعاشقانةخنديدخندهاي منودزديد
پشت پلك مهربوني خواب يك توطئةميديد
توراميبينم وميلم زيادت ميشود هردم
توراميبينم ودردم زيادت ميشود دردم
هركسي هم نفسم شددست آخرقفسم شد
منه ساده بخيالم كه همه كاروكسم شد
نيازارم ز خود هرگز دلي را
كه مي ترسم در آن جاي تو باشد
گر بي خبر آمديم به كوي تو، دور نيست
فرصت نيافتيم كه خود را خبر كنيم
گرچه میدانم نميآيد،ولي هردم از شوق
سوي درميآيم و هرسو،نگاهي میکنم
از سوز محبت چه خبر اهل هوس را
اين اتش عشق است نسوزد همه كس را
آورم پيش تو از شوق پيام دگران
گويمت تا سخن خويش به نام دگران
من بخال لبت اي دوست گرفتار شدم
چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم
گاه گاهي به من ازمهر پيامي بفرست
فارغ ازحال خود و جان و جهانم مگذار
غمي خواهم كه غمخوارم تو باشي
دلي خواهم كه دل آزارم تو باشي
گر نرخ بوسه را لب جانان به جان كند
حاشا كه مشتري سر مويي زيان كند
گر هيچ مرا در دل تو جاست بگو
گر هست بگو نيست بگو راست بگو
صبر در جور و جفاي تو غلط بود غلط
تكيه بر عهد و وفاي تو غلط بود غلط
گرچه هرلحظه زبيداد تو خونين جگرم
هم بجان توكه ازجان بتو مشتاق ترم
غير از غم عشق تو ندارم , غم ديگر
شادم كه جز اين نيست مرا همدم ديگر
دل كه آشفته روي تو نباشد دل نيست
آنكه ديوانه خال تو نشد عاقل نيست
زدرد عشق توبا كس حكايتي كه نكردم
چرا جفاي تو كم شد؟شكايتي كه نكردم
تو كيستي،كه اينگونه،بي تو بي تابم؟
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم
بشنو از ني چون شكايت ميكند
از جداييها حكايت ميكند
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا لبخند مرا
هرگز فراموش نكني و
ببيني كه سايه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداري تنهايي.
ولي اكنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است كه من شاهد رفتن تو هستم
اشعاری زیبا از فروغ فرخزاد
بخدا غنچه شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله آه شدم صد افسوس
که لبم باز برآن لب نرسید
سر به دامان من خسته گذار
گوش کن بانگ قدمهایش را
کمر نارون پیر شکست
تا که بگذاشت برآن پایش را
از سياهي چرا حذر كردن
شب پر از قطره هاي الماس است
آنچه از شب بجاي مي ماند
عطر سكرآور گل ياس است
آري آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه ناپيداست
من به پايان نينديشم
كه همين دوست داشتن زيباست
دراین سرای بی کسی کسی به در نمی زند
به دشت پر ملال ما پرند ه پر نمی زند
یکی زشب گرفتگان چراغ بر نمی کند
کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند
نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار
دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند
دل خراب من دگر خراب تر نمی شود
که خنجر غمت از این خراب تر نمی زند
گذر گهی است پر ستم که اندرو به غیر غم
یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند
چه چشم پاسخ از این دریچه های بسته ات
برو که هیچ کس ندابه گوش کر نمی زند
نه سایه دارم ونه بر بیفکنندم وسزاست
اگرنه بردرخت تر کسی تبر نمی زند
(هوشنگ ابتهاج)
و همشهریان عزیــــــز
اینجانب حسین دانشجوی
رشته ارتباطات متولــد
فروردین ماه 1355 در
آبیــــــــــز گل آویـــــــز
ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ
ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ
آبیـــــز همیشه زیبا باش
و جاودان، بـــــــرازنده
نامـــــــت که مشهوری
به آبیــــز گل آویـــــــز
ღ♥ღ ღ♥ღ ×ღ♥ღ ღ♥ღ
ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ
...من آن نی ام که تو میدا نستی
وکوچه ام ؛
نه آن که میدا نستم.
درخت کودکیم ؛
- توت های کوچک شیرین -
غباری از نفس آ تشی است که دیگر حتی ؛
ستاره ای را روشن نمیکند
ونام حک شده ام بر تن جوانش لابد؛
شکسته میزی در خانه ای شکسته تر از میز است.
من آن نی ام که تو میدانستی
* * *
حضور غربت ؛ جا نم را
به آ سمانی پیوند داده است که از من نیست
که دوست دارم آ ن آ سمان سر کش ایرانم را .
اگر چه با من نیست ؛
همیشه اما در من هست.
شکوه صبح پر از آ فتاب
از آ شیانه دل رخت بسته است
صدای یکنفس باران
می
بارد.....................
خروسخوانان ؛
عبور خاطره ای است ؛
که گاه گاه
صدا میزند
و نا گهان وقتی ؛
بیدار میشوم
در تلخی حقیقت غربت
با آسمان بارانی ؛
تکرار می شوم.
ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ
ღ♥ღ ღ♥ღ ×ღ♥ღღ♥ღ
